En het is alweer 22 juni! Over 2 daagjes stap ik alweer van boord af. Sinds 4 dagen heb ik genoeg vaardagen voor mijn vaarbewijs, 300 in totaal dus dat zit tenminste alvast goed.

Tsja, wat is er verder in de tussentijd allemaal gebeurd. Een hoop medical disembarks, dat in ieder geval. Dat aantal zit op een keer of 7 als het niet meer is, waarvan in ieder geval 6 met een heli.

Mijn werk overdag was veranderd van lifesaving naar navigatie. Dat houdt in feite in dat ik de route bijwerk die het schip aflegt, radioapparatuur test, meteo bijhoud, boekwerken en zeekaarten update en voorderest alle apparatuur van de brug test. Dat houdt bijvoorbeeld ook in de VHF radioantennes bovenop de brug fixen of de navigatieverlichting of het zogenaamde restricted visibility sound system. Wat overigens toch niet gebruikt wordt want het werkt niet goed genoeg.

Nadeeltje aan voor navigatie lopen is dat het werk vrijwel alleen maar binnen is. Maarja dan maar de wal op he voor wat afwisseling.

’s Avonds van 20.30 tot 00.30 nog steeds als second watchkeeper op de brug wachtgelopen.

De 31^e mei was het de bedoeling dat het een rustige wacht zou worden. Totdat bleek dat er één van de medische disembarkaties zou gaan plaatsvinden. Toen maar koers teruggedraaid naar land zodat de coastguard heli niet zo ver zou hoeven vliegen. Na vaart verminderd te hebben en vol stuurboord roer gegeven te hebben (dat zullen de koks fijn gevonden hebben) lagen we eindelijk gunstig ten opzichte van de wind om de heli boven dek te laten komen. En als alles goed gaat, en dat ging het, dan is het een kwestie van 10 minuten en dan is het hele circus weer voorbij. De vertraging was zo weer ingelopen gelukkig. Dit in tegenstelling tot de medische disembarkatie van afgelopen week die ons twee uur vertraging opleverde naar glacier bay. Maarja dat kan gebeuren. Ligt er maar net aan waar het gebeurd en of er een kustwacht basis vlakbij is.

Normaal gesproken de wacht op zondags ook wel rustig, totdat (een uur voor ik kon stoppen) er een fire detector in alarm kwam in de machinekamer. En 5 minuten later een tweede in hetzelfde gebied. Regel is dan om het brandalarm door het hele schip te laten klinken. Dus zo geschiedde het en het hele circus werd in gang gezet. Dat is geloof ik ook al weer de derde keer dat dat gebeurde. Iedereen wakker. De tweede officier met wie ik wacht liep moest naar z’n fire team want hij was fire team leader. Kapitein op de brug om announcements te maken voor de passagiers en crew. Chief officer op de brug om overzicht te krijgen waar de brand is, derest van de officieren en engineers naar de plek van de brand als fire team member, standby etc. etc.  Later bleek dat er iets was gaan smeulen in een incinerator en alles stond vol met rook.

Vorige week was mijn laatste week op de brug. Er was een extra officier aan boord gekomen wat inhield dat ik geen wacht meer hoefde lopen. Alleen nog overdag wat navigatie, tender driving en vertrek en aankomst op de mooringdekken. Dus lekker elke dag tussen 4 en 5 uit bed want we komen elke haven hier vroeg aan. Toch was het wel mooi want toen had ik wat tijd om m’n laatste verslagen te fixen.

Deze laatste week loop ik mee met de elektriciëns. Zij draaien dagdienst. Voor de meeste banen wel normaal maar voor mij nu wel even wennen dit ritme. Das weer vijf maanden geleden dat ik van 8 tot 6 gewerkt heb. Het werk is wel relax. In Seattle liggen we aan de shore connection. Dan gaan alle motoren uit en pluggen we 5 stekkers in die ons 11000 Volt geven. Dat zijn nog beste stekkers die met een kraantje naar binnen moeten worden gehesen. Afgelopen week ook nog in de azipods (de gondels waar de schroeven aanhangen) geweest. Hartstikke krap daar 6 meter beneden de waterlijn maar wel leuk om het te zien. Ik heb er helaas geen foto’s van want er mag niks mee naar binnen want je overall blijft overal achter hangen en als je iets kwijtraakt bij die grote elektromotoren dan komt het niet goed want dan gaan ze stuk en dat willen we niet. Voorderest loop ik steeds met één van de elektriciëns mee om stopcontacten bij te plaatsen, kabels te trekken, schakelborden open te schroeven en te inspecteren etc. Niet erg voor een laatste week aan boord dacht ik zo. Intussen ben ik ook al begonnen met de things-to-do-list die iedere crewmember krijgt als ie naar huis gaat. Zoals bijvoorbeeld paspoort ophalen bij de HRO, naar de infirmary om m’n medical file op te halen, reddingsvest inleveren enzo. Om foto’s te uploaden is geen tijd meer en aangezien dit m’n laatste weblog vanaf de Noordam is, zou ik zeggen: Gastel, tot over 3 dagen!!!      

Ondertussen hebben we onze drie weken durende repositionings cruise afgerond en zitten we alweer in Alaska. Die cruise was echt een gekkenhuis. De laatste keer dat we vertrokken uit New York was het daar eindelijk mooi weer. Twee dagen erna een crewparty als afscheid van de carieban cruises. Daarna maar zoveel als kon de wal op geweest want in de havens van deze cruise kwamen we maar één keer. Bijvoorbeeld Half Moon Cay (Bahamas), Ft. Lauderdale (Florida), Cartagena (Colmbia). Hierna zijn we door het Panama kanaal gevaren. Wat een mooie ervaring was dat zeg. Ik ben toen eigenlijk de hele dag buiten geweest om te kijken hoe we door de sluizen gingen en ben toen ook flink verbrand merkte ik daarna. Je vaart eigenlijk dwars door het regenwoud heen. En dan een hele dag lang, van de Atlantische oceaan naar de Pacific ocean. Hierna kwamen nog wat latijns-amerikaanse havens zoals Puntarenas (Costa Rica), Puerto Quatzal (Guatemala), Santa Cruz Huatulco & Acapulco (Mexico). De sfeer die in deze landen hangt is echt geweldig. Iedereen is zo relaxed. En niemand heeft haast. Daarom zijn die landen natuurlijk ook niet echt helemaal goed ontwikkeld want aan de andere kant moet je wel op je portemonnee letten en geen sieraden aan doen. Maar voorderest is het prima hoor om er als Europeaan rond te lopen. Je kan er dineren voor 6 USD de man. In Guatemala switchte ik weer van machinekamerdienst naar de brug. Dat vond ik wel beter want het begon daar veel te warm te worden. (Nu ondertussen in Alaska is het weer sterveskoud in de machinekamer dus eigenlijk is het toch nooit goed).

Na Acapulco gingen we verder noordwaarts naar het vertrouwde Cabo san Lucas (Mexico) waar ik met de Oosterdam ook al geweest was. In die haven gaan we altijd voor anker en varen we met de tenders naar de wal. Ter voorbereiding hierop heb ik de week vantevoren alle zes de tenders gereed gemaakt. Motoren checken, bilge alarms, elektrische aparatuur, radio’s en al het andere spul dat aan boord is. Natuurlijk was er weer aardig wat stuk door de een of andere onverklaarbare reden dus dat moest ik even fixen.

Dat beviel me allemaal best, een beetje buiten bezig zijn op dek met een koel briesje. Helemaal niet verkeerd. Toen we in Cabo ten anker lagen heb ik eigenlijk de hele dag met de tenders mee(gevaren) voor het geval er iets stuk ging. Met de ene tender naar de wal, met een andere weer terug naar het schip. De quartermasters uitgelegd hoe de tenderradars werken.

Hierna zetten we koers naar Long Beach, Los Angeles. Dit is echt een californische stad. Palmbomen in de stad en altijd zon. Geen wonder dat de mensen die er wonen altijd vrolijk zijn. Hierna gingen we door naar Vancouver waar ik nog een oud schoolgenoot tegenkwam die 4th engineer is op de Zuiderdam die naast ons lag.

En ondertussen zitten we dan weer op onze Alaska cruise. We doen dezelfde havens aan als met de Oosterdam. Dat is wel lachen want er is best wat veranderd in alle havens en aan de andere kant kennen we alle uitgaansgelegenheden al. Zoals in Victoria (Canada) waar het elke zaterdagavond flink feesten is. Vorige week in Juneau op de Rijndam geweest om een Crisis and Crowd management cursus te volgen. Bleek dat we die al op school gehad hadden. Gisteren in Juneau met een kabelbaan omhoog geweest de bergen op om over de haven uit te kijken en wat door de sneeuw te wandelen. Wat betreft het weer is het nu ideaal. Het is helemaal niet koud ofzo, als je maar bezig blijft.

Ik zit nu trouwens ook alweer meer dan 100 dagen aan boord. En tussen nu en 5 of  7 weken kom ik alweer naar huis. Tijd gaat snel als je het naar je zin hebt, dat blijkt wel weer.

Hier in Alaska wordt het trouwens pas heel laat donker. In de carieb liep ik savonds ook van 20.30 tot 00.30 wacht op de brug. Als ik toen begon was het al stikdonker. Nu wordt het pas schemerig rond een uur of elf, half twaalf. Dat is wel beter. De zonsondergangen zijn namelijk heel mooi enne dan valt er tenminste nog wat naar buiten te kijken.

Nou dit was het weer voor eventjes. De groeten en tot later!

En het is alweer 18 april. Het is nu zo ongeveer de helft van mijn stage. En er zijn natuurlijk ook weer een hoop dingen gebeurd.

Zo is er een periode geweest dat er in de havens in de carieb hier nogal veel swell stond waardoor haast elke haven er wel één of meerdere trossen braken. Best wel hectisch want op het moment dat dat gebeurt moeten de azipods en de stuurmachines weer online gebracht worden om zo het schip dan maar met de voortstuwing tegen de kant aan te duwen.

Verder hebben we met safety de jaarlijkse test gedaan voor de hand poederblussers. Dit houdt in, de blusser openschroeven, de CO2 cartridge die het bluspoeder er met druk uit spuit demonteren en deze wegen, en dit gewicht controleren met het voorgeschreven gewicht om te kijken of er dus nog genoeg CO2 in de cartridge zit. Als je maar één blusser hoeft te doen dan is het best oké, maar alle 700 daar gaat wat meer tijd inzitten. Zeker als je je voorstelt dat ze verspreid hangen over 15 dekken van zegmaar 200 meter lengte. Dat heeft wat dagen en manuren gekost, maar het is gelukt.

In New York ben ik met de metro naar Ground Zero gegaan. Zeer indrukwekkend. Het is inderdaad een lege plek tussen alle andere gebouwen maar ze zijn er druk bezig weer iets terug te zetten. En de metro rijdt alweer door de gigantisch grote en diepe bouwput heen. Toen ik een tijd terug in het restaurant zat te eten kwam er iemand van de shore excursies naar me toe of ik mee wilde op een tourtje. Er waren nog twee plekken vrij. Tuurlijk wilde ik dat. Toen ben ik dus samen met n Ierse stagiair gaan diepzeevissen bij Grand Turk eiland. Met zo’n klein bootje weet je wel, met van die hengels erachter. Mooi was dat. We hadden gelukkig nog wel wat gevangen. Tonijn dacht ik.

Toen ik m’n vorige weblog zat te updaten ging het brandalarm. Dat was dus echt. In no-time was ik van beneden achteruit met de trap 9 dekken hoger en 200 meter meer naar voren op de burg. Dat is mijn verzamel station. Alle fire teams waren ready to go maar het brandje was al geblust. Het was gelukkig nog een kleine brand. Het bleek dat een opklapbed in een locker in een passagiershut tegen een gloeilamp had aan gestaan. Dat wordt warm en dat vat inderdaad vlam.

Laatst was ik met diezelfde Ierse stagiair de fast rescue boat weeste testen. De 2nd officer zei van gaan jullie maar wat spelen, ik zie jullie wel terug bij de kraan om jullie op te hijsen. En weg waren we. Nog twee sailors meegenomen en toen een tijdje omstebeurt wat gestuurd en manoeuvres gemaakt. Oja en natuurlijk wedstrijdje gedaan met de andere fast rescue boat.

Op St.  Maarten hadden we een cadet-uitje gepland. Toen zijn we met z’n vieren lekker de hele middag aan het strand gaan liggen. Dat doet goed. Beetje zwemmen, beetje niks doen. Das het goeie leven van stagiair bij de HAL.

In de machinekamer is het ontiechelijk warm. Zelfs met niks doen drijf je er al uit van het zweet. Maarja dat hoort erbij. Al best wel interessant onderhoud gedaan. De generator lagers overhaald van twee motoren, twee turbo’s vervangen, carter inspectie bij drie motoren, en nu de fuel injectors vervangen want we gaan naar Alaska over een tijdje dus we mogen niet meer zoveel roken. 

Laatste twee cuises vanuit New York hadden we op precies hetzelfde punt een medische evacuatie. Die personen moesten met spoed met een heli van boord gehaald worden. Dus omdraaien en terug richting New York varen om de afstand zo klein mogelijk te maken voor de heli. De ene evacuatie was bij dag, de andere bij nacht. Maar wat komt ie laag boven het dek hangen zeg. Knap staaltje stuurmanskunst. En natuurlijk moesten alle fire teams weer stand by staan met schuimblusmiddelen voor het geval de heli op de boeg crasht. Weg vrije middag. Kan allemaal gebeuren.

Laatste keer in Dominica ben ik samen met nog iemand de wal opgeweest, met een taxi naar de jungle en daar met een gids naar een waterval geklouterd om te gaan zwemmen. Was wel verfrissend.

De dag erna was de laatste keer Barbados. Daar ben ik ook smiddags wat gaan touren met een taxi en daarna naar zo’n resort gegaan waar we hadden afgesproken met nog wat officieren en engineers.

En natuurlijk mijn verjaardag heb ik hier ook aan boord gevierd. Het is mazzel dat we Nederlandse hotel staff hier aan boord hebben nu want toen kon ik even een verjaardagstaart regelen zodat we in de engine control room wat lekkers bij de koffie hadden. Daar was iedereen wel blij mee. ’s Avonds natuurlijk in de bar gevierd tot in de vroege uurtjes en de dag was alweer om. Ik kon helaas niet de wal op toen in New York. Ga het volgende keer proberen. Even naar central park. Lijkt me wel leuk. Dat is tevens ook de laatste keer NY, hierna gaan we met wat repositioning cruises beginnen want we gaan richting panama, en daarna naar Alaska.

In verschillende havens zijn we al andere HAL schepen tegen gekomen. De andere stagiaires en ik proberen zoveel mogelijk bij deze schepen aan boord een kijkje te gaan nemen. Laatst was ik op de Zuiderdam en hadden we de stagiaires ontmoet die daar op zaten, plus een electrician en engineer die ook op de Oosterdam zaten tijdens mijn eerste stage en een engineer die ik nog van school op Terschelling ken. Dat zijn wel leuke dingen zo.

We lagen pas geleden naast een nederlands marineschip in St. Thomas. Was wel leuk om iets nederlands tegen te komen zo ver van huis. Twee dagen terug lagen we vlakbij de Queen Mary 2 die ten anker lag. 

We hebben er ook al weer een paar crew party’s opzitten en het eten is ook niet verkeerd in de petty officers mess. De Nederlandse hotel staff zorgt er regelmatig voor dat we frikandellen, kroketten, bitterballen, shoarma, hutspot, boerenkool en hot dogs krijgen. Nog steeds wel door filipijnen klaargemaakt natuurlijk dus toch nèt niet helemaal hetzelfde maar het is niet verkeerd hoor.

Dit was het wel weer zo’n beetje voor nu denk ik. Nou ik ga maar weer eens kijken hoe het met de motoren staat. Groeten en tot laters.

Hoihoi,

Er is alweer een cruise voorbij, dat houdt in dat ik bijna alweer twee weken aan boord zit. En het lijkt net of ik niet ben weggeweest. Voor ik naar New York vloog ging ik er van uit dat het daar ongeveer wel hetzelfde weer zou zijn als thuis. Winter, maar zacht. Viel dat even tegen. Toen we gingen landen riep de gezagvoerder om dat het -11 graden was. En ja, daar sta je dan met je zomerjas en longsleeve shirt. Warm was het niet. Daarbij komt ook, dat het koude weer voor heel veel statische electriciteit zorgt. Dus met alles wat je aanraakt aan boord dat van metaal is, en dat is vrij veel, krijg je een schok. Gelukkig is dat alleen de dag vóór New York, New York zelf en de dag erna. En ook een temperatuursverschil van 40 a 50 graden (van -11 naar een dikke 30) in 2 dagen, en dat elke 10 dagen is niet niks. Maargoed, na New York dus koers naar het warme Caribische gebied. En ja het is echt waar, de stranden zijn echt zo wit en de zee echt zo helder als in alle films en folders staat. Op de weg ernaartoe kun je ook goed zien op de zeekaarten dat we van het continentaal plat afvaren. De dieptes schieten binnen een paar mijl van 50 naar zo’n dikke 2000 meter. We varen trouwens ook dwars door de Bermuda driehoek heen, maar heb tot nu toe gelukkig nog geen gasbellen aan de oppervlakte gezien. Op de terugweg naar New York (hier wisselen we steeds van passagiers) varen we door de golfstroom. Deze geeft ons wat meer snelheid maar is ook warm. En aangezien het steeds slechter weer werd des te dichter we bij New York kwamen en het steeds kouder werd ontstond het verschijnsel sea smoke. De damp van het warme water dat condenseert vlak erboven doordat het in aanraking komt met de koude lucht. Een mooi verschijnsel om te zien.

Terug in de haven van New York kwamen er twee loodsen aan boord. De haven en docking pilot. Die taak was aan mij. Samen met twee sailors naar beneden om de deuren in de romp te openen en de loodsladder buiten te hangen etc. Het eerste wat de loods zei toen ie aan boord stapte was ’Welcome at the arctic’. Vond ik wel toepasselijk. Toen we aangemeerd waren kreeg ik vrijaf en ben ik naar Broadway gelopen. Omdat ik natuurlijk geen winterkleren bij had en dit dus echt wél nodig was om het langer uit te houden heb ik maar bij zo’n straatkiosk een muts en handschoenen gekocht. 10 dollar totaal dus daar kun je geen miskoop aan doen. Zulke dingen zijn hier trouwens helemaal niet duur. Voor een broek en sweater ben je ook al voor 30 dollar gesteld. Maar daarna dus maar besloten om via Times Squire naar het Empire State Building te lopen, en naar boven te gaan. Op de 102^e etage. Na veel rijen kon ik eindelijk in de lift stappen, trekt er zo’n klein kind een stukje voor me in de rij aan het brandalarm. Ik zag het al helemaal gebeuren dat die hele toren ontruimd moest worden, maar gelukkig kon iemand van de security doorseinen dat het loos alarm was.

Wat een mooi uitzicht was dat zeg want het is een van de hoogste gebouwen in de omgeving. Ik ben al veel bemanning van de Oosterdam tegengekomen die nu ook hier op de Noordam zitten. Dat is wel leuk. Ook ben ik al een paar Nederlandse gezinnen tegengekomen en ook Nederlanders die geëmigreerd zijn naar Canada.

Ook is de Amerikaanse kustwacht aan boord gekomen om het hele schip te testen aan alle regels etc. waar het aan moet voldoen. Dat was wel hectisch.

We zijn nu weer op de terugweg naar de Britse maagdeneilanden en de 23^e zullen we in Barbados zijn. Voor de passagiers is het niet leuk want we hebben best slecht weer voor een cruiseschip en we rollen aardig wat ondanks die twee flippertjes aan de zijkanten onder water (stabilizers). Mij maakt het niet uit, ik vind het allemaal wel mooi.

Ik ga nu maar eens een hapje eten, dus tot de volgende keer. 

Wat gaat de tijd toch snel. Komende dinsdag is het dan alweer zo ver. Het afstudeerproject is afgesloten en ik vertrek voor mijn tweede stage. Ik vlieg naar New York en zal op 7 februari aan boord gaan van het ms Noordam, het nieuwste cruiseschip van de Holland America Line. Dit schip zal vanuit New York cruises gaan maken richting Caribisch gebied. Hier gaan we zo’n 6 havens in 10 dagen aandoen. Ergens halverwege mijn stage zullen we wat havens aandoen bij Panama. Hierna gaan we door het Panama kanaal naar de westkust van Amerika en dan via Mexico, VS en Canada door naar Alaska. Hier zullen we zo’n 4 havens per week aandoen. Uiterlijk 8 juli zal ik van boord stappen waarna ik de 9e thuis ben. En als al mn schoolopdrachten in mn takenboek dan ook zijn goedgekeurd is het helemaal prima.

Nu thuis nog flink druk bezig met de laatste voorbereidingen te treffen maar dat komt allemaal prima in orde. Dusse dat wordt mooi overwinteren in de Carieb en dan netjes aan het begin van de zomervakantie weer thuis. Mooi toch.

Tijdens mijn stage zal ik hier regelmatig wat nieuws en foto’s plaatsen. Hieronder alvast wat foto’s van delen van de routes. Dit was het wel voor nu, dus ik zou zeggen: tot de volgende weblog!

Groet. rens

hoihoi,

Het is alweer een hele tijd geleden, maar afstuderen kost nou eenmaal gruwelijk veel tijd.. Tijdens het begin van het afgelopen schooljaar 2006-2007 ben ik samen met twee andere jaargenoten vier weken naar Canada geweest voor een schooluitwisselingsproject. Ik ben 9 september vertrokken en 6 oktober weer thuisgekomen. We gingen les volgen aan het Marine Institute van St. John’s (New Foundland). Dit eiland is het meest oostelijke deel van Canada en ligt dus recht aan de atlantische oceaan. Heel New Foundland telt zo’n 400.000 inwoners waarvan er 180.000 in de stad St. John’s wonen. Het eiland is ongeveer twee keer zo groot als Nederland dus buiten St. John’s is het een heel open en typisch canadees landschap.

De lessen en cursussen die we aan deze school gevolgd hebben waren een mooie verbreding van onze kennis die we al hadden geleerd op school op Terschelling. Sowieso, dat alles in het Engels ging is al iets speciaals en de studenten daar worden toch op een heel andere manier opgeleid tot hetzelfde beroep als bij ons in Nederland.

De cusussen die ik gevolgd heb zijn o.a.: de Advanced Tanker Safety Training, Advanced International Safety Management Training en de Offshore Survival Introduction Course. Zo blijkt bijvoorbeeld dat tankers toch de veiligste schepen zijn omdat alle beveiligingssystemen hier dubbel zoniet driedubbel zijn uitgevoerd. In de laatste cursus hebben we geleerd hoe we uit een helikopter moeten ontsnappen als deze in zee stort en ondersteboven komt te liggen. Hier hebben we allemaal certificaten voor gekregen.

Het eerste wat me opviel was dat de mentaliteit en cultuur al heeel anders is dan bij ons in Nederland. De mensen zijn heel gastvrij. Niet alleen de mensen die ons begeleiden maar ook mensen die we daar ontmoetten. Alles gaat daar veel relaxter. Maarja das ook niet gek. Er is veel meer plek dus waarom haasten of stressen? Dat geldt voor alles. ‘s ochtends gaat iedereen op weg naar zn werk eerst met de auto langs n Tim Hortons om koffie te halen. ‘s middags heeft iedereen ‘n uur pauze zodat ze met de auto naar n Kentucky Fried Chicken kunnen om buiten de deur te lunchen. Dus wij natuurlijk mee.

Tijdens ons bezoek was het de opening van het ijshockey seizoen. Gelijk maar even ‘n wedstrijdje weeste kijken. Spelers die tijdens de wedstrijd met elkaar op de vuist gaan etc. Zeer spectaculair om te zien. We moesten natuurlijk ook echte newfoundlanders worden dus daar kennen ze daar een ontgroeningsritueel voor. Je gaat naar zo’n kroeg in het uitgaansgebied en laat jezelf opgeven door newfoundlanders waar je daar mee bent. wat later op de avond als meer mensen zich hebben opgegeven (zo zaten er ook engelsen, twee nederlanders en wat australiërs) en als je het niet verwacht komt er dan een newfoundlander in regenponcho binnen die dan zwaar plaatselijk dialect gaat praten en dan moet iedereen die daar voor de ontrgroening is dat één voor één na zeggen. lukt natuurlijk niemand. na veel gelach, een bevroren vis gekust te hebben en n zwaar alcoholisch drankje achterovergeslagen te hebben (een combinatie tussen pure alchohol, zware chemicaliën en verfafbeiter denk ik) ben je zogezegd ‘screeched in’. je krijgt er n certificaat voor en vanaf dan mag je je officeel newfoundlander noemen.

We hebben tijdens dat we daar school en cusussen volgden veel mensen leren kennen en die namen ons dan weer mee naar mooie sightseeing plekken enzo. Zo zijn we bij ‘n oud student van die school thuis weeste feesten en een aantal keer bij leraren weeste barbequen. (jawel in het najaar; ze bbq’en daar het hele jaar door minstens twee keer per week). Onze chauffeur die ons elke dag ophaalde om naar school en terug naar huis te brengen heeft ons ook een keer een dag meegenomen om de hele eastern peninsula rond te rijden. Dit is het hele oostelijke deel (waar St. Johns op ligt)van het eiland van newfoundland. De route wordt de Irish Loop genoemd. Was geloof ik wel een dikke 600 km. Hier hebben we fantastische vergezichten en uitgestrekte landschappen kunnen zien. Echt mooi.

Ook alles is er groot. Daarom heeft ook iedereen daar een auto. Elke dag kwam een busje van school ons dan ook ophalen. Er zijn geen fietspaden dus zie je feitelijk ook niemand fietsen en lopen is dan weer te ver. De bussen zijn wel een uitkomst. 2 dollar per rit en het maakt niet uit waar je uitstapt. Als ik het nog goed weet was de de koers: 1 canadese dollar=0.67 euro. Alles is er dus ook goedkoper. Behalve het bier in de kroeg en typische dingen zoals kaas.  De supermarkten, die de grootte hebben van groothandels bij ons en bijgelegen parkeerterreinen van twee voetbalvelden, verkopen ook alles in grootverpakking. 2-literflessen cola enzo, 3 liter ijsbakken, 1 liter tomatenketchup in blik.   

Deze uitwisseling was zeer de moeite waard. Ik heb er dan ook veel nieuwe dingen geleerd en het land aardig leren kennen.  Als ik zou emigreren, zou het daar naartoe zijn. alles is daar zoveel makkelijker en we hebben de taal al mee. Al met al, blij dat ik meegegaan ben, jammer dat het maar 4 weken was.

Groeten, Rens. Hieronder wat foto’s:

Het is haast niet te geloven. Overmorgen ga ik van boord af. Wat is het snel gegaan, niet te geloven.
Ik ben volop bezig de laatste beetjes van mn takenboek nog in orde te krijgen. Vandaag ook heb ik mn disembarkatieformulier ontvangen. Dat is een lijst met dingen die je nog moet doen voordat je van boord af gaat. Bagage laten checken door de security, zwemvest inleveren etc. Ik heb net nog even n filmpje gemaakt van alle mooie dingen in en rond het schip, dus dat is weer iets moois voor thuis. Helaas heb ik geen tijd meer om een uitgebreid verhaal te schrijven en foto’s in te gaan voegen. Maargoed zodra ik thuis ben kan iedereen die natuurlijk zien
Wat het eerste is dat ik ga doen als ik thuis ben? ..ik denk naar de friettent voor een frikandel speciaal..want dat is blijkbaar allemaal te moeilijk hier voor die indonesische koks om klaar te maken
Maar voor nu ga ik weer verder met dingetjes regelen dus ik zou zeggen: tot over drie dagen in Los Gastelos!

Nog maar minder dan 5 weekjes te gaan. Het einde van mijn stageperiode komt nu toch wel heel snel in zicht. Twee weken terug heb ik het brugonderdeel van deze stageperiode afgesloten. Mn reisvoorbereidingsverslag is gelukkig ook af. Dat heeft best wel wat tijd gekost, maar het zijn dan ook 57 pagina’s. Op dit moment ben ik nog tot het einde van mijn stage bezig in de machinekamer. Ik loop daar tot nu toe de 8-12. Sochtends van 08.30 tot 12.30 werken en savonds weer van 20.30 tot 00.30. En daarna nog de bar of het schip in. Vanavond bijvoorbeeld is het formal night. Na onze wacht hijsen we ons dan in ons speciale formal uniform en dan ga ik samen met de 3rd engineer en asssistant engineer waar ik mee wacht loop nog even een kijkje nemen in de Northern Lights. Das de disco hier aan boord. Is het altijd stikdruk op formal nights. Een heel groot verschip tussen mijn eerste en deze tweede periode in de machinekamer is de warmte. Je kunt echt goed merken dat het in San Diego koeler is in de machinekamer dan in Mexico. Terwijl het in San Diego ook nog altijd lekker weer is. Maar in Mexico lijkt het nog steeds volop zomer. Het zeewater is warmer. Hierdoor stijgen de koelwatertemperaturen, de scheepshuid wordt warmer en de ingeblazen lucht is warmer. Kortom: sauna….en he-le-maal gratis. De 8-12 is opzich wel een rustige wacht. We hoeven maar één keer standby voor vertrek te staan en dat is in Puerto Vallarta. Als je vertrek doet kan het soms nog weleens hectisch zijn omdat er dan een voor een motoren gestart moeten worden en je dus een onregelmatige belasting hebt van de motoren en dus ook alles wat eraan vast hangt. Bijvoorbeeld de verdampers. Heel gevoelige dingen en n ingewikkeld verhaal maar het komt hierop neer: als de stoomdruk te hoog wordt of er zijn te hoge schommelingen kan ie in het ergste geval gaan denken van: nou, regel het even lekker zelf maar en dan kan ie de motoren van het bord af gooien met als gevolg geen motoren meer aan, en geen levering van energie meer aan het scheepsnet met als gevolg: alles donker. En dat is op zn lichtst gezegd n beetje riskant. Tijdens vertrek heb je aan de verdampers dus al n volledige taak. Tussendoor moet je controleren of de motoren geschikt zijn om te starten en als ze eenmaal gestart zijn of ze wel goed draaien. En dat keer 5 want we hebben 5 motoren. De azipods (de electrische voortstuwing die de schroeven aandrijft) moeten gestart en daarna getest worden. Daarna even zo’n 250 meter lopen en 2 dekken naar beneden waar dan de boegschroeven gecheckt moeten worden. En natuurlijk moeten de boilers in de gaten gehouden worden, want deze hangen ook weer vast aan de verdampers. Alles is van invloed op elkaar. Als we geen vertrek hebben lopen we n wachtronde door de hele machinekamer. Oliepeilen controleren en zonodig bijvullen, kijken of er niks warmloopt, watertestjes doen, kijken of er geen lekkages zijn. En bijvoorbeeld filters schoonmaken. Vandaag haden we bijvoorbeeld ook de branders schoongemaakt van de boilers. Van hard werk krijg je honger dus daarom is het de taak van de leerling om tijdens de avondwacht uit het Lido restaurant n pizza te gaan halen. Wat te drinken drbij, muziekje aan en dan gewoon eventjes pauze. Prachtig is dat. En dan maar hopen dat er ondertussen niet teveel alarmen binnenkomen op de computers anders….tsja anders duurt de pauze helaas wat korter. Vorige week hadden we de zoveelste crewparty. Er was weer een health controle geweest en we hadden weer hoog gescoord. Dus om te bedanken: n feest! Die zijn echt ge-wel-dig. Keidruk, goeie muziek en genoeg te drinken. Een paar weken terug was trouwens naar dat museum vliegdekschip geweest wat naast ons ligt afgemeerd in San Diego. Het is de USS Midway. Heeft voor het laatst meegevochten tijdens Dessertstorm. Vanaf de Oosterdam lijkt het niet zo’n groot scheepje, maarre als je dan eenmaal buiten op dat vliegdek staat dan is ie toch wel ietsje groter dan ie lijkt. Mooi hoe ze die dingen kunnen maken hoor. Topsnelheid 37 knopen. Dat is zo’n 68 km/u. Toch knap hoor voor n schip dat net zo groot is als van ons….maar gebouwd is in 1945. Verschil is dat dat vliegdekschip veel ranker is onder water en dat er daar niet gekeken wordt op brandstofconsumptie. Als je bekijkt dat we hier per week voor 300.000,- dollar aan alleen nog maar zware olie bunkeren. En dat de gasturbine alleen al 700 dollar per minuut verstookt… Pas geleden lagen we trouwens op DP in de ingang van de haven van Puerto Vallarta. Dat wil zeggen: je geeft aan op welke positie je wilt blijven liggen en de sattelieten houden m daar op. Alles wordt aangestuurd, propellers, thrusters. Allemaal automatisch. Het leek wel of we de schepen naast ons aan konden raken. En ondertussen maar allemaal tenders tussen de verschillende schepen doorvaren. Vreemd gezicht hoor, n schip zien stilligen, niet gemeerd en geen anker uitgegooid. Laatst ben ik met n 2nd officer naar n paar electronicazaken geweest om wat rond te kijken. Maarre alles is daar zo ontiechelijk goedkoop. Computers, geluidsinstallaties, tv’s noem maar op. Jammer dat mn koffers niet zo groot zijn…. Diezelfde dag nog n beetje langs de kust gereden over de Pacific Highway richting Los Angeles naar wat andere winkels. Ook ben ik nog n keer met n sightseeing tour mee geweest wat ook keigoed was. We redden een heel stuk door de steppewoestijn en dan krijg je dus ook te zien hoe het stuk mexico is wat dus niet zo toeristisch is. Autowrakken en zandwegen, vervallen huizen etc. Na n halve dag in zo’n touringcar met airco gezeten te hebben werd het maar ns tijd om wat te gaat jetskieen. Dat is trouwens ook relaxed hoor. We mochten alleen niet te dicht bij het schip komen natuurlijk anders kwam er n patrouillebootje van de mexicaanse Marinero’s aanvaren en dan zou je verblijf in mexico weleens ietsje langer kunnen duren dan gepland. Toen ik foto’s wilde gaan uploaden bleek dat voor die pagina waar ik ze op heb staan je ineens een betalend abonnement moet gaan hebben. Daarom zijn die foto’s blijkbaar verwijderd. Omdat ik dus niet ga betalen heb ik even n andere account aangemaakt. Maargoed, het is weer n heel verhaal geworden en ik moet alweer gaan eten zie ik. Dus nog snel even dit stukje uploaden en dan zou ik zeggen: tot de volgende keer

14-10. 14 weken gedaan, 10 te gaan. Alweer twee weken op de brug voorbij en nog vier te gaan. Ben flink bezig met mijn voyage-planning verslag, want dat moet toch echt af binnen nu en een paar weken. Evenals alle handtekeningen voor allerlei vaardigheden die we moeten kunnen beheersen. Ik loop nu de 8-12 wacht. ‘s ochtends van 09.00 tot 12.00 Safety. Onder Safety vallen alle veiligheidsmiddelen op het schip, die zich binnen bevinden. Zoals brandblussers, HI-FOG sprinklerinstallaties, CO2 blusinstallaties, brandmelders, rookmelders, firestations, branddeuren, watertightdoors, weathertightdoors, brandslangen en nog veel meer. Alle veiligheidsmiddelen buiten aan dek vallen onder Lifesaving, waar ik de eerste zes weken brug mee mee liep. Tijdens Safety checken we al deze bovengenoemde dingen en natuurlijk moeten we ook een hoop repareren want ik geloof dat we alleen al zo’n 4300 rookmelders aan boord hebben. ‘s Middags ben ik vrij, en dan ‘s avonds loop ik mijn brugwacht van 20.30 tot 00.30. In het begin moest ik er wel aan wennen dat het dan stikdonker is op de brug. Er is wel rode combat verlichting maar bijvoorbeeld als je iets moet lezen is wit licht toch handiger. In tegenstelling tot de 4-8 waar ik eerst in liep en waar we haast elke dag aankomst of vertrek in hadden, heb ik nu maar één keer per week vertrek en dat is vanuit Puerto Vallarta (Mexico). Dan is het wel weer even druk, maar over het algemeen is de 8-12 een rustige wacht. Tijdens die wacht doe ik in feite alles. Natuurlijk posities bepalen en in de kaart uitzetten, de wacht in het logboek openen en voorderest bijhouden. Gister ben ik bezig gegaan met de weerfax om wat weerkaarten tevoorschijn te krijgen voor mijn voyage planning. Elke wacht maak ik bijvoorbeeld een weerraport dat naar het KNMI gezonden wordt want de Oosterdam is een geselecteerd schip. Dat houdt in dat als we ruim voor de gestelde tijd (tijdens mijn wacht is dat 06.00 uur UTC) een goed weerraport opsturen, dit verwerkt wordt en voor zover van toepassing weer wordt verzonden naar anders schepen die in de buurt varen. Dat is best wel interessant. Golfhoogte, stroomrichting, periode, windkracht, welk wolktype, barometerdruk, etc. zijn allemaal dingen die bepaald moeten worden voor zo’n weerraport. En dan kan alles nog zo modern zijn, de zeewatertemperatuur wordt nog steeds opgemeten met n thermometer die je aan n touw overboord langszij het schip laat zakken. Wel even zeker weten dat het touw aan de reling gezekerd zit want je meet de temperatuur tijdens het varen. Dus zodra de thermometer het water raakt blijft ie natuurlijk achter want wij varen gewoon door met 22 knopen. Maar als dat dus allemaal is ingevuld verstuur ik het per SAT-C, dat is een soort computer met satellietverbinding. Aan het einde van de wacht sluit ik deze af in het logboek, bepaal de afgelegde mijlen, bel deze en de middernachtpositie door naar de engine control room, en tussendoor houdt ik natuurlijk goede uitkijk op rader en met verrekijker naar ander verkeer. Vooral vissersbootjes hebben we last van. Kleine bootjes die soms niet op de radar verschijnen. En zo gemiddeld een half uur per wacht stuur ik het schip. Kan ik daar ook nog wat ervaring mee opdoen. Altijd handig. Oja enne tussendoor wordt ik altijd even naar de officersbar gestuurd om wat te drinken te halen voor mezelf en die 2e en 3e stuurman waar ik wacht mee loop. Eergister hadden we ontiechelijk erge mist. We konden de voormast op de voorkant van het schip niet eens zien vanaf de brug. Je kon bijvoorbeeld ook vanaf de brugvleugel (het stuk brug dat buiten het schip uitsteekt) maar 1/8e van het schip zien ofzo. Leek net of we derest verloren hadden. Was wel een vreemd gezicht. Verder ben ik in Puerto Vallarta de wal opgeweest. Bleek zo’n speciaal complex te zijn voor mensen van het schip. Ontiechelijk groot zwembad met palmbomen eromheen direct aan het strand. Bar met rieten dak in het zwembad en als je naar de zee keek lag de Oosterdam een halve mijl uit de kust voor anker en zag je alle tenders naar de wal en terug racen. Ik kon mijn dag toen we doorkomen hehe. Gister heb ik samen met een 4e engineer (heeft ook op terschelling op school gezeten) twee fietsen van het schip gehuurd. Kun je een dagje vantevoren bespreken, 10 dollar betalen en toen gingen we mountainbiken door San Diego. Mooie zilvergrijze flitsende Giants. Hebben ze daar zeker niet want we kregen van veel mensen reactie die ons zagen fietsen: ‘Hey fellas, nice bikes man, where d’you get them from?’ Dat was echt prachtig. Niet veel mensen fietsen daar in die steden. We hebben maar twee mensen gezien, en dat waren sporters. Dus blijkbaar wordt je als heel actief gezien ofzo als je door de stad fietst. Nou kan ik me er wel iets bij voorstellen dat niemand daar fietst want………..er zijn nergens fietspaden, dus…………..fiets je op de weg tussen al die SUV’s, jeeps, limo’s!, en andere Cadillac’s en Chevrolets. Toen we weg gingen vroeg er al iemand of we geen helm op moesten. Jajoh, tuurlijk hoefde dat niet maar je voelt je wel klein als je voor het stoplicht stil staat op de middelste baan tussen al die draaiende 8-cilinders. Keigaaf is dat. Nu kwam ik tijdens het zoeken van informatie voor mijn voyage planning erachter dat in San Diego de main naval base gevestigd is van de pacific fleet van de US. Vandaar dus dat vlak naast ons dok het vliegdekschip USS Ronald Reagan ligt. Fantastisch joh, het stikt er ook van de Blackhawk helicopters. Volgens mij wel honderd. Naast ons dok ligt een ietsje ouder vliegdekschip als museum, dus daar probeer ik volgende week even een kijkje op te gaan nemen met een paar andere gasten. Dit is weer een heel verhaal geworden, ik zou nog veel meer kunnen typen, maar ik zal het bewaren voor volgende keer. Ik ga nu weer verder met mijn verslagen, dus tot laters.

..en de 12e week is alweer begonnen. Dat houdt in dat ik volgende week alweer terug naar de brug ga. En ook dat ik aan het eind van deze week alweer op de helft van mijn stage ben. En ik moet zeggen dat deze eerste helft toch verdraaid snel voorbij is gegaan Maar nu ben ik dus nog heel even in de machinekamer bezig. Ik liep eerst s’ochtends mee met maintenance. Dan hielp ik bijvoorbeeld mee met klepstellen bij de motoren, koelwater lekkages repareren, cilinderkoppen verwisselen, turbowassen, krukasdefeflecties opmeten, als er een carter open is (of de krukas aan het doorhangen is door belasting). En eigenlijk nemen de voorbereidingen hiervoor nog het meeste tijd in beslag. Want bij de motoren bijvorbeeld moet je ze eerst op local zetten en in de controlekamer waarschuwningsbordjes ophangen zodat ze daar de betreffende motor in ieder geval niet starten. Daarna bij de motor zelf de startlucht afsluiten en drainen zodat alle druk ervan af is en daarna de tornmachine inschakelen. Dit is een beveiliging zodat de motor ook niet gaat starten. Voorderest hebben we elke week wel een stoomlekkage ergens. We hadden een tijdje terug ook een servicemonteur uit Italië van de werf aan boord (Fincantieri) om te kijken wat er aan de stuurboord stabilizer mankeerde. We hadden namelijk net vóór ik aan boord kwam een ‘maritime unknown object’ geraakt enne sindsdien waren er problemen. Dus toen ben ik drie dagen met die monteur, Fabrizio, meegelopen. Er bleek dat er iets was vervrongen en nu zat er speling in de ophanging dus dat moet met het volgende droogdok ergens volgend jaar opgelost worden. Ook hadden we een probleem met een motor. Toen we het carter open hadden bleek dat er aan de binnenkant van de cilindervoering druppels water hingen. Enne dat vindt je motor niet zo leuk want als er veel water in je carter komt kan uiteindelijk je motor uitvallen. Dus toen hebben we de cinlinderkop gedemonteerd en gekeken wat er mis was en een nieuwe cinlinderkop er terug op gezet. Alleen daar zijn we al twee dagen mee bezig geweest. Vorige week zaterdag heb ik meegeholpen met bunkeren. De week ervóór had ik alvast even meegelopen zodat ik wist hoe alles ging. Intussen heb ik er al weer een heel verslag van gemaakt want dat moet in mn takenboek komen voor school. Midden vorige week ben ik van wacht veranderd. Ik deed eerst maintenance en één wacht. In totaal van 08.00 tot 17.00 werken. Nu loop ik twee wachten op een dag. En dat is de 4-8 wacht. Dit houdt in van 04.30 tot 08.30 en van 16.30 tot 20.30. Dat is eigenlijk wel goed want de meeste vertrekken en aankomsten zijn tijdens deze wachten dus het is heel leerzaam want dan wordt er het meeste gedaan beneden. Plus je bent van 08.30 tot 16.30 vrij dus je kunt heel vaak de wal op want we liggen meestal op het midden van de dag langs de kant. En daar heb ik natuurlijk flink gebruik van gemaakt. Bijvoorbeeld gister in Seattle weer de hele middag de wal op geweest. Onder andere naar de Space Needle geweest. Schijnt heel bekend te zijn. Was ook wel mooi. Die toren was iets van 170 meter hoog dacht ik. We hadden mazzel met het weer want het was heel warm en helder dus ik heb even een mooi stukje 360º film gemaakt over heel Seattle. Prachtig uitzicht. Met de lift, die natuurlijk van glas was duurde het 45 seconden om bven te komen. Dat lijkt kort maar dat valt nog best tegen als je ziet hoe snel die lift gaat. Daarna ook nog even met een monorail meegeweest die door de stad loopt. Mooi hoor. Enne afgelopen week was de laatste week van de Alaska cruise. We hebben nu een week met twee drie-daagse cruises. Op het moment liggen we in Astoria (Oregon, USA), hierna Victoria-Vancouver-Victoriam, dan twee zeedagen en dan zijn we in San Diego (USA) enne van daaruit gaan we dus volgende week aan de Mexico cruise beginnen. Dat is echt wel vreemd om dan te horen dat in Nederland de herfst alweer begonnen is en wij zitten de hele tijd eigenlijk nog op het hele warme weer te wachten. Nou moet ik zeggen dat we in Alaska toch ook een officiele hittegolf hebben meegemaakt, maartoch in Mexico zal het vast niet zo vaak mistig zijn. Omdat het dus de laatste week was ben ik flink vaak de wal opgeweest. In Sitka bijvoorbeeld lekker met de tenders naar de wal de hele middag. En in we hadden even gemaild naar een klasgenoot van Terschelling die op de Zaandam zit dus daar zijn we afgelopen Juneau even aan boord wezen kijken want we lagen daar in dezelfde haven. Twee weken terug hadden we elke avond feest. De Chief Officer, Chief Engineer en de Hotelmanager gingen naar huis dus die gaven twee afscheidsfeesten. Eentje voor de crew en eentje voor de officieren. En wij mochten natuurlijk op allebei komen. Ik heb trouwens voor het eerst het Noorderlicht gezien. Dat zijn allemaal schijnsels gekleurd licht die s’nachts aan de hemel komen. Best speciaal want die schijnsels kunnen heel vaak veranderen. Mooi om te zien. Twee weken terug hadden we het meest zware weer van de reis tot nu toe. Dat was wel leuk om mee te maken vond ik. De passagiers vonden dat blijkbaar niet want die bleven allemaal in hun hut. Toen was ik na mijn machinekamerwacht maar even op de brug gaan kijken enne de golven kwamen over de boeg heen en de spray kwam tot aan de brug. Op de bovenste dekken kon je de kozijnen rondom de deuren zien bewegen. En op de laagste dekken werden de patrijspoorten afgesloten. Zondag lagen we in Astoria (British Columbia) en daar ging ik samen met een cadet uit Rotterdam even de wal op. Er zou in eerste instantie niet zoveel te beleven zijn werd ons verteld maar we kwamen in die stad nog wat engineers tegen van ons schip die hadden afgesproken met iemand die daar zou wonen. Nou toen zijn we maar even mee gegaan. Eerst lekker mexicaans gegeten, daarna van die mensen met twee auto’s een hele tour gehad door dat stadje. Langs de school en het motel gereden waar de opnamens van Kindergarten Cop gemaakt zijn, daarna langs het huis uit de film Goonies. Daarna naar het huis van die mensen zelf gereden (met zo’n vette 10 cilinder Dodge) en daar van het uitzicht genoten bovenop een heuvel. Nog een beetje Quad gereden en naar het geluid van een Corvette geluisterd die daar in de schuur stond. Dat was echt wel zo’n prachtige middag. Lekker zonnetje d’r bij…nou wat wil je nog meer Gisteren tijdens vertrek uit Vancouver (waar ik natuurlijk ook de wal op ben geweest) ben ik boven in de schoorsteen geklommen om het vertrek te zien. Het was echt prachtig weer. Ik had wel het beste plek, zo hoog boven het water. Zeker toen we onder een brug door voeren. Stonden allemaal mensen op. Ik kon ze bijna aanraken leek het wel. Prachtig. Dit is weer een superlang verhaal geworden zie ik al wel weer. Maarja t’is ook alweer een tijdje geleden dat ik mn weblog ge-update heb. Nou, zodra ik nieuws uit Mexico heb laat ik het horen. ..laters